{"id":639,"date":"2018-11-27T14:11:00","date_gmt":"2018-11-27T14:11:00","guid":{"rendered":"https:\/\/tmsindustrialservices.com\/nieuws\/100-jaar-tms-herinneringen-uit-antwerpen\/"},"modified":"2018-11-27T14:11:00","modified_gmt":"2018-11-27T14:11:00","slug":"100-jaar-tms-herinneringen-uit-antwerpen","status":"publish","type":"nieuws","link":"https:\/\/www.tmsindustrialservices.com\/en\/nieuws\/100-jaar-tms-herinneringen-uit-antwerpen\/","title":{"rendered":"100 jaar TMS – Herinneringen uit Antwerpen"},"content":{"rendered":"

\n\tJan Verheyden, nu calculator bij TMS, begint zijn carri\u00e8re in 1979 op de sprinklerafdeling bij IMOB. Marc Dom start daar vijf jaar later, klimt op tot brigadier, wordt chef van de werkplaats en neemt vandaag voor TMS het magazijn onder zijn hoede. Op 30 november 2018 sluit hij zijn rijk gevulde carri\u00e8re af en geniet hij van een welverdiend pensioen. Samen maken Jan en Marc een serie overnames mee (Segers \u2013 Brandt Groep \u2013 ISS) met als laatste in de rij TMS. Dat is in juni 2011. De twee collega\u2019s kunnen wel een en ander vertellen over de afgelopen decennia. Wat is er veranderd? Wat is er net niet veranderd? En was het vroeger beter?<\/em><\/p>\n

\n\t\"\"\u00a0\"\"<\/h2>\n

\n\t
\n\tNever change a winning team<\/h2>\n

\n\tMarc: \u2018Vroeger begon je als jonge knaap te werken en dan liep je een paar jaar mee met een ervaren stielman die je al doende de kneepjes van het vak bijbracht. Je voerde de opdrachten met z\u2019n twee\u00ebn uit; als jongere nam je dan de zwaardere stukken voor je rekening en de oudere collega werd op die manier wat ontlast.\u2019
\n\t\u2018Wij begonnen na school ergens te werken en bleven daar, we waren heel standvastig\u2019, vertelt Jan. \u2018We dachten er niet aan om van job te veranderen. Zo zijn we niet opgevoed, we waren blij dat we werk hadden. Nu is dat anders. Jongeren veranderen veel sneller van werkgever, proberen een paar jaar en als ze denken dat het ergens anders beter is, zijn ze weg. Dat is niet typisch voor TMS, dat is overal zo. Het is echt een generatieverschil.\u2019<\/p>\n

\n\t
\n\tVoor sfeer en gezelligheid: een 10<\/h2>\n

\n\tJan: \u2018Wij \u2013 de oudere generatie \u2013 vinden dat wel jammer. De sfeer was vroeger anders. Je collega\u2019s waren je kameraden. Iedereen kende iedereen en de samenhorigheid was groot. Werd er iets georganiseerd voor het personeel, dan was het uitzonderlijk dat iemand niet kwam. Dat gebeurde bij wijze van spreken enkel als die persoon ziek was of als er iemand van het gezin in het ziekenhuis lag. Nu heeft iedereen een drukke agenda en als er net iets anders gepland staat, moet het bedrijfsevent daarvoor wijken.\u2019<\/p>\n

\n\t
\n\tFun fun fun<\/h2>\n

\n\t\u2018Er werd meer gelachen ook\u2019, vindt Marc. \u2018We haalden veel meer grappen uit onder mekaar. Zo strooiden we wel eens grafietpoeder in iemand zijn schoenen. Dat is heel fijn poeder dat bijvoorbeeld wordt gebruikt om plastic te kleuren. Het \u2018slachtoffer\u2019 doet dan nietsvermoedend zijn schoenen aan maar als hij wat begint te bewegen en te zweten, dan kruipt dat poeder omhoog. Niet zomaar tot aan je enkels maar helemaal tot in je nek! Het nestelt zich in je haar en in je wenkbrauwen. En begin dan maar eens te wassen. Je krijgt dat bijna niet van je huid. Die mannen zagen er dan een paar dagen uit als mijnwerkers. Als ze erachter kwamen dat jij hen dat geflikt had, dan moest je zelf je schoenen wel goed in het oog houden natuurlijk!\u2019<\/p>\n

\n\t
\n\tDe glazen tap<\/h2>\n

\n\tOf nieuwe mensen om niet bestaand gereedschap sturen; bijvoorbeeld om een luchthaak. Het beste verhaal in dat genre is wel dat van de Glazen Tap. Jan vertelt: \u2018Er was dus een nieuwe collega begonnen \u2013 Frans heette hij \u2013 en we gaven hem de opdracht om een glazen tap te gaan halen. Dus hij gaat naar de afdeling waar wij gezegd hadden dat hij moest zijn maar daar konden ze hem natuurlijk niet helpen want een glazen tap bestaat niet. Maar die collega\u2019s hadden meteen door wat er aan de hand was en die zeiden \u2018oh, die is hier niet maar ga daar en daar eens kijken, misschien dat die daar ligt\u2019. En zo werd die arme mens van het kastje naar de muur gestuurd. Nu was dat verder wel een plantrekker dus toen hij overal gevraagd had en nog steeds geen glazen tap had, sprong hij op zijn fiets en reed hij naar Galler op de Itali\u00eblei \u2013 we zaten toen nog op de Noorderlaan \u2013 om er een te gaan kopen. Daar kwam natuurlijk de aap uit de mouw\u2026 Hij kon er wel mee lachen maar is tegenover ons altijd een beetje wantrouwig gebleven. Je zou voor minder natuurlijk. Tot aan zijn pensioen zijn we hem Glazen Tap blijven noemen. En je ziet, we denken nog aan hem want het verhaal komt regelmatig terug boven.\u2019<\/p>\n

\n\t
\n\tEen emmer schimmekes<\/h2>\n

\n\tNatuurlijk kan het omgekeerde ook gebeuren, daar weet Marc alles van. \u2018Mijn vader werkte bij Mercantile (nu Storck) en als kind al hoorde ik hem altijd van die straffe verhalen vertellen. En zoals dat vroeger ging op 30 juni was het schooljaar uit en op 1 juli zei mijn vader: \u2018Kom, Marc, ga maar mee naar Mercantile, ze hebben daar wel een jobke voor u.\u2019 Dus ik mee. In het begin deed ik klusjes in het magazijn en wat later moest ik een machinefitter helpen. Op een gegeven moment stuurt die man mij naar het magazijn om een emmer \u2018schimmekes\u2019 te gaan halen. Ik dacht: \u2018ja lap, het is van dat maar daar trap ik mooi niet in.\u2019 Ik speelde het spelletje mee, wandelde een poosje rond in de fabriek. Uiteindelijk ging ik braaf naar het magazijn en ik vraag om die bewuste schimmekes. Ik was al helemaal voorbereid op het lachsalvo dat daarop zou volgen. Maar dat gebeurde niet. In plaats daarvan vraagt de magazijnier: \u2018En hoeveel moet jij er hebben, jongen? En van welke dikte?\u2019\u00a0 \u2018Ah, oei,\u2019 stamelde ik, \u2018eh, van alles wat alstublieft.\u2019 Schimmekes bestaan dus echt!\u2019
\n\tSchimmekes zijn vulplaten, ook bekend als shims (uit het Engels). In het Antwerps worden dat dan schimmekes.\u2019<\/p>\n

\n\t
\n\tDe ajuinzak<\/h2>\n

\n\tVroeger werd het loon wekelijks in de hand uitbetaald. Marc vertelt: \u2018Dat zat gewoon in een dubbelgevouwen A4 papier, aan de kanten gekleefd zodat dat een envelop was. We noemden dat de ajuinzak. Want als je die kreeg en je keek erin, dan kreeg je de tranen in je ogen! We kregen die op donderdag en dikwijls gingen we dan na het werk een pintje drinken. Er waren er ook die \u2019s middags al het caf\u00e9 in doken, daar dan bleven hangen en een nachtje door deden. Het is meermaals gebeurd dat de personeelsdienst vrijdags telefoon kreeg van het thuisfront om te vragen of manlief op het werk was. Soms wel, soms niet. En een enkeling maakte het nog bonter, die bleef het hele weekend weg. Maar tegen dat die naar huis ging, was de volledige pr\u00e9 al opgesoupeerd.\u2019<\/p>\n

\n\t
\n\tIn het zak gezet<\/h2>\n

\n\t\u2018De omschakeling van het papieren zakje naar de overschrijving op de bankrekening was in dat opzicht een ferme verbetering\u2019, vindt Jan. \u2018Daar was niet iedereen het mee eens. Er waren er namelijk bij die thuis nooit verteld hadden dat ze bij nieuwjaar (13e maand) of voor de vakantie extra loon ontvingen. Dat extraatje werd namelijk meteen besteed op caf\u00e9. Maar nu dat rechtstreeks op de rekening kwam, konden ze dat niet langer verbergen voor thuis. Dan waren er echtgenotes die kwaad naar de personeelsdienst belden om te zeggen dat hun man jarenlang in het zak gezet was omdat hij vroeger nooit een dertiende maand of vakantiegeld gekregen had. \u2018Ja, sorry, mevrouw, uw man heeft dat altijd correct ontvangen.\u2019 Dan werd de woede verlegd van de personeelsdienst naar de echtgenoot met alle gevolgen van dien natuurlijk!\u2019<\/p>\n

\n\t
\n\tSafety first<\/h2>\n

\n\tJan: \u2018Nog een grote verandering is het feit dat veiligheid tegenwoordig een van de belangrijkste aandachtspunten is. Toen wij bijna veertig jaar geleden begonnen, werd daar amper naar gekeken. De bakken bier werden bij wijze van spreken nog naar de werf gebracht. Je mocht gerust tijdens het werk een pintje drinken en een sigaretje roken. Veiligheidsschoenen of -kledij waren er niet of nauwelijks. Nu is dat ondenkbaar maar toen kon dat allemaal.\u2019
\n\t\u2018Het is er bij ons in de loop der jaren ook wel ingehamerd\u2019, vult Marc aan. \u2018Zeker bij opdrachten voor de Havens van Antwerpen. Daar maken ze echt een punt van veiligheid. En maar goed ook. Het zijn risicovolle opdrachten die we uitvoeren voor raffinaderijen (Total Fina) en chemische mastodonten (BASF).\u2019
\n\tJan knikt bevestigend: \u2018En omdat we in de havens altijd gericht zijn op veilig werken, nemen we dat mee naar klanten in andere sectoren. Wij kruipen niet zomaar ergens op, we bouwen eerst een veilige stelling.\u2019
\n\tMarc: \u2018Vroeger nam je een oude winterjas die nog kon dienen voor het werk. Maar TMS voorziet ons van alles wat we nodig hebben: schoenen, jassen (zomer\/winter), T-shirts, handschoenen, potsen, helmen, noem maar op. En in de juiste maat, niet onbelangrijk! Zoveel jaar geleden werd alles in een maat besteld en dan moest je je pijpen of mouwen maar wat oprollen als je overall te groot was. Een passende maat zit toch een pak beter!\u2019<\/p>\n

\n\t
\n\tMeet the Flinstones<\/h2>\n

\n\t\u2018Ook ons wagenpark is in niets meer te vergelijken met twee of drie decennia geleden\u2019, zegt Marc, \u2018het is eigenlijk onvoorstelbaar met wat voor wagens we vroeger op de werven reden! Als je iemand kende die een camionette van een jaar of tien oud verkocht, dan kon je die sowieso meebrengen want die konden we hier altijd nog wel gebruiken. Daar werd dan mee rondgereden op de werven.\u2019
\n\t\u2018Het waren wagens van de Finstones!\u2019, herinnert Jan zich nog goed. \u2018Er waren erbij met grote gaten in de vloer zodat je de weg waarop je reed gewoon kon zien. Of met deuren die niet goed sloten, die moest de bijrijder dan vasthouden tijdens het rijden. Om nog niet te spreken over camionettes met schuifdeuren. Die werden telkens loeihard dichtgeknald waardoor ze op den duur niet meer goed sloten. Dan haalden sommigen die deur er gewoon uit en reden ze zonder verder. Tot het winter werd; dan werd dat te koud en zetten ze die deur er weer terug in. Verzekerd waren die wagens dikwijls niet, hadden geen nummerplaat en reden nog op rode diesel. Die reden ook uitsluitend op de werf, nooit op de weg. Als die naar een andere locatie moesten, dan werden die op een camion geladen en zo getransporteerd. Nu zijn zo\u2019n situaties natuurlijk totaal ondenkbaar. Zeker bij TMS waar veiligheid en kwaliteit prioriteiten zijn. En maar goed ook.\u2019<\/p>\n

\n\t
\n\tWaar is dat feestje?<\/h2>\n

\n\t\u2018Een personeelskas om eens een pintje te gaan drinken, hebben we altijd gehad\u2019, vertelt Marc. \u2018Maar sinds TMS hebben we al heel mooie evenementen meegemaakt.\u2019 Beiden genieten als ze vertellen over de familiedagen. Jan: \u2018In 2013 mochten we met z\u2019n allen \u00ac\u2013 dus alle vestigingen \u2013 naar Suikerrock. Dat was fantastisch, van mij mogen ze dat gerust nog eens doen! Hetzelfde geldt voor de uitstap naar Planckendael. We konden de hele dag doen en laten wat we wilden in het park, kregen drank- en eetbonnetjes mee. En \u2018s middags een heel verzorgde BBQ met alles erop en eraan.\u2019
\n\t\u2018Dat zijn geweldige herinneringen om aan terug te denken en waar we thuis nog over praten\u2019, beaamt Marc. \u2018Het is wel jammer dat niet iedereen meegaat op die uitstappen. Het is juist heel fijn om eens iets te doen met je collega\u2019s en het is toch anders dan een teambuildingactiviteit. Het is echt vrije tijd en ook tof om je familie eens kennis te laten maken met je collega\u2019s. Ach ja, de afwezigen hebben ongelijk; wij kijken alvast uit naar het volgende feestje!\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jan Verheyden begint zijn carri\u00e8re in 1979 op de sprinklerafdeling bij IMOB. Marc Dom start daar vijf jaar later. De twee collega\u2019s kunnen wel een en ander vertellen over de afgelopen decennia.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"template":"","specialiteiten":[],"sectoren":[],"class_list":["post-639","nieuws","type-nieuws","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.tmsindustrialservices.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/nieuws\/639","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.tmsindustrialservices.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/nieuws"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.tmsindustrialservices.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/nieuws"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.tmsindustrialservices.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.tmsindustrialservices.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/nieuws\/639\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.tmsindustrialservices.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=639"}],"wp:term":[{"taxonomy":"specialiteiten","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.tmsindustrialservices.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/specialiteiten?post=639"},{"taxonomy":"sectoren","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.tmsindustrialservices.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/sectoren?post=639"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}